วิกฤตเหล็กไฮโดรเจนและอุปทานสีเขียว: ทำไมผู้ผลิตยานยนต์ต้องพึ่งพาราคากลางจากหน่วยงานอิส??

คลื่นใต้น้ำเชิงพาณิชย์ เมื่อสมการราคาในสายการผลิต EV กำลังเปลี่ยนไป

การเปลี่ยนผ่านสู่ยุคยานยนต์ไฟฟ้าในปัจจุบันไม่ได้เป็นเพียงเรื่องของการพัฒนาเทคโนโลยีเท่านั้น เนื่องจากราคาของเหล็ก อะลูมิเนียม และแร่ธาตุสำหรับแบตเตอรี่มีการปรับตัวขึ้นลงตลอดเวลา ลิงก์อ้างอิง ส่งผลให้โมเดลการคำนวณงบประมาณแบบดั้งเดิมเริ่มสูญเสียความน่าเชื่อถือ

การเร่งสร้างความมั่นคงในห่วงโซ่อุปทานท้องถิ่นเพื่อลดความเสี่ยงจากสถานการณ์โลก แต่เบื้องหลังคือแรงกดดันจากการกระจุกตัวของผู้ผลิตชิ้นส่วนที่มีจำนวนจำกัด เนื่องจากตัวเลือกในการเปรียบเทียบราคาแคบลงอย่างมากสำหรับโปรแกรมการผลิตที่ต้องการมาตรฐานสูง

วิกฤตความทึบแสงของต้นทุนสิ่งแวดล้อม และผลกระทบต่อโครงสร้างราคา

แนวโน้มการใช้งานวัสดุที่มีการปล่อยคาร์บอนต่ำกลายเป็นข้อบังคับทางอ้อมที่ปฏิเสธไม่ได้ ซึ่งรายการต้นทุนเหล่านี้ถูกฝังอยู่ในทุกชิ้นส่วนของแพลตฟอร์มรถยนต์รุ่นใหม่

  • การจองล่วงหน้าในตลาดโลก: ผู้เล่นที่เข้ามาในตลาดช้าจึงตกอยู่ในฐานะผู้ซื้อสำรองที่มีอำนาจการเจรจาต่ำ
  • กับดักกำไรที่ซ่อนอยู่ในคำว่าความยั่งยืน: สร้างความเสี่ยงให้ค่ายรถยนต์ต้องจ่ายแพงเกินไปสำหรับคุณสมบัติสิ่งแวดล้อมที่ไม่สามารถยืนยันได้
  • ข้อบังคับทางกฎหมายที่เข้มงวด: ความผิดพลาดในการประเมินต้นทุนสีเขียวอาจส่งผลกระทบเกินกว่าเรื่องของกำไรขาดทุน

จากปัญหาเหล่านี้ทำให้เห็นเด่นชัดว่าระบบสัญญาคงที่แบบรายปีไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป

ทางออกระดับกลยุทธ์ด้วยราคากลางอิสระ

เพื่อแก้ปัญหาความทึบแสงทางธุรกิจค่ายรถยนต์ชั้นนำจึงหันมาพึ่งพาราคากลางจากหน่วยงานอิสระ เปรียบเสมือนการมีผู้ประเมินที่เป็นกลางคอยให้ข้อมูลความจริงแก่ผู้ซื้อและผู้ขาย

นอกจากนี้ยังช่วยสร้างภาษากลางภายในองค์กรทำให้ฝ่ายจัดซื้อ ฝ่ายการเงิน และฝ่ายความยั่งยืนมองเห็นเป้าหมายเดียวกัน ส่งผลดีต่อการรักษาความสัมพันธ์ระยะยาวกับซัพพลายเออร์ที่สัตย์ซื่อ

การประยุกต์ใช้ Should-Cost Modeling เพื่อความยั่งยืน

การจำลองสถานการณ์ล่วงหน้าหากราคาวัตถุดิบผันผวนขึ้นลงจะช่วยให้องค์กรเตรียมแผนรับมือได้อย่างทันท่วงที และช่วยให้การจัดสรรทรัพยากรเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุดภายใต้งบประมาณที่จำกัด

การมีเครื่องมืออ้างอิงที่น่าเชื่อถือคือสิ่งที่จะแยกผู้ชนะออกจากผู้แพ้ในตลาด

5 ขั้นตอนการปรับใช้กลยุทธ์ราคากลางอิสระในองค์กร

โดยมี 5 คีย์สำคัญที่จะช่วยยกระดับมาตรฐานการบริหารจัดการในห่วงโซ่อุปทาน

ขั้นตอนที่ 1: การเปลี่ยนผ่านจากสัญญาราคาคงที่สู่สัญญาอ้างอิงดัชนี

ปรับเปลี่ยนเงื่อนไขในสัญญาซื้อขายให้ผูกติดกับราคากลางของหน่วยงานอิสระที่ได้รับการยอมรับสากล

ขั้นตอนที่ 2: การพัฒนาแบบจำลองต้นทุนที่ควรจะเป็น

ช่วยให้ฝ่ายจัดซื้อรับรู้ล่วงหน้าว่าราคาที่เสนอมาสมเหตุสมผลหรือไม่ก่อนเริ่มการเจรจาต่อรอง

3. การจัดทำระบบ Green Premium Audit

กำหนดเกณฑ์การประเมินการปล่อยคาร์บอนที่ชัดเจนร่วมกับหน่วยงานภายนอกเพื่อตรวจสอบซัพพลายเออร์

4. การสร้างระบบสื่อสารภาษากลางภายใน

ใช้ฐานข้อมูลและดัชนีราคาชุดเดียวกันในการตัดสินใจเลือกพันธมิตรในห่วงโซ่อุปทาน

5. กลยุทธ์การจัดหาซัพพลายเออร์แบบ Dual Sourcing

แม้จะเน้นการผลิตในประเทศแต่ต้องรักษาทางเลือกในการจัดซื้อจากซัพพลายเออร์อย่างน้อยสองรายในแต่ละชิ้นส่วนสำคัญ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *